فصل ششم در بيان بعضي از أحوال أهل مكة وساير عرب است پيش از بعثت آن حضرت در حديث موثق بلكه صحيح از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام منقول است كه : پيوسته فرزندان حضرت إسماعيل عليه السّلام واليان خانهء كعبه بودند وبراي مردم امر حج وأمور دين ايشان را برپا مىداشتند وبزرگى از بزرگ ميراث مىبردند تا آنكه زمان عدنان بن أدد شد ، پس دلهاى ايشان سنگين شد وفساد در ميان ايشان بهم رسيد ، بدعتها در دين خود نهادند ، بعضي از ايشان بعضي را از حرم بيرون كردند ، پس بعضي براي طلب معاش وتحصيل مال وبعضي از بيم قتال وجدال متفرق شدند ، وبسيارى از ملت حنيفهء إبراهيم عليه السّلام در بين ايشان مانده بود مانند حرمت مادر ودختر وساير آنچه حق تعالى در قرآن حرام نموده است مگر حليلهء پدر ودختر خواهر وجمع ميان دو خواهركه اينها را حلال مىدانستند واعتقاد به حج وتلبيه وغسل جنابت داشتند وليكن در حج وتلبيه بدعتها احداث كرده بودند وبت‌پرستى وكلمهء شرك را به آنها ضم كرده بودند ؛ وحضرت موسى عليه السّلام در ما بين زمان إسماعيل وعدنان مبعوث گرديد « 1 » . وروايت كرده‌اند كه : چون معد بن عدنان ترسيد كه حرم مندرس گردد ميلهاى حرم را أو نصب كرد ، وچون قبيلهء جرهم بر مكة غالب شدند ولايت كعبه را از ايشان متصرف

--> ( 1 ) . كافى 4 / 210 .